Dag 16 - 17 juli - Monument Valley

Vannacht zullen we nóg op en neer gaan.

16:37 lokale tijd in Utah, 1 uur later dan CA. - Camping

Hallo lieve iedereen, vandaag was helemaal top. We stonden vroeg (heel vroeg) op, omdat we vandaag iets bijzonders gingen doen. We gingen met een jeep door Monument Valley rijden. We moesten om half 9 klaar staan bij de receptie, en ellen moest om kwart over 8 nog even inschrijven dat we meegingen. Erg vermoeiend, aangezien we nog steeds aan de Californië tijd gewend zijn. Het voelde dus alsof we om half 7 op moesten staan. Lekker! Maar we hadden het ervoor over. We gingen met 20 mensen, de jeep had een groot open gedeelte met bankjes waar we allemaal konden zitten. Achterin de jeep zat een grote jerrycan met ijskoud water, hartstikke fijn! Nadat we bij een andere campground nog wat mensen op hadden gehaald, reden we niet meteen het national park in. Eerst stopten we bij een echte Navajohut, gemaakt van dikke takken en klei en modder. Daar binnen zat een indianenvrouwtje. Onze vrouwelijke indianen chauffeur, tevens onze gids, begon de handelingen van de Navajostammen te vertellen en het oude vrouwtje deed ze voor. Je zag meteen dat ze het van jongs af aan al kon, zo handig was ze erin. Touw maken, kleden weven, hartstikke leuk. Toen ze voor een vrijwilliger met lange haren vroeg om voor te doen hoe Navajomeisjes hun haren altijd dragen, wist ik dat het mijn beurt was. Lieke, een ander meisje en ik waren namelijk de enige met lange haren, en ik was de enige die ze los had. Eerst kamde het vrouwtje mijn haren met een klein bosje takken (het zal vast iets anders zijn geweest, maar zo kwam het op ons over). Toen mocht ik een kleur uitzoeken (roze) en heeft ze mijn haar binnen een paar minuten in een mooi knotje gemaakt. Hartstikke leuk om mee te maken, en handig, want in die Jeep was het daarna bijhoorlijk winderig.

We reden nu het national park in. Natuurlijk kampeerden we al tussen wat rotsen van de Valley, dus we hadden ze al van dichtbij gezien. Maar het was echt vet om het zo te zien vanuit een jeep, waar toeristen niet mochten komen. Het was een grote woestijngrond met ver uit elkaar, hele grote rotsen. Af en toe stopte de jeep en konden we even foto's nemen en navajo's sieradententjes bezoeken (die allemaal weer precies hetzelfde verkochten). Hier hebben Sjaan en Ellen allebei een leuk armbandje gekocht. De Navajo indianen hebben vroeger de rotsen allemaal namen gegeven. Zo heette er een bijvoorbeeld de medicijnman, aangezien de zijkant van de rots op een medicijnman lijkt. Zo had je ook nog de slapende draak (deze was erg leuk verzonnen, want je zag het er ook echt in!), de kat, de drie zussen en de adelaar. We begrepen trouwens al vanaf de eerste mijl die we in het park reden dat deze paden niet voor toeristen waren. De weg zat vol kuilen en hobbels en de helft bestond uit zand. Gelukkig zat er goede vering in de bankjes in de jeep, anders hadden we niet gelachen! Lieke en ik hadden vanochtend een reispilletje genomen, en dat is maar goed ook. Het leek net alsof je je met storm op zee bevond. Maar dat maakte het alleen maar hartstikke leuk, en deed je realiseren dat je hier echt niet zomaar kwam. We stapten nog bij een paar punten uit om foto's te maken. Tijdens de reis vertelde de vrouwelijke Indianen chauffeur nog wat interessante (?) verhalen. Dat vraagtekentje schrijf ik omdat het heel vaak bijna niet te verstaan was. Maar het maakte de sfeer wel leuk. We waren ook nog bij een rots gestopt die ‘the eagle' heette. De rots liep schuin naar boven en we kregen van de chauffeur te horen dat we er tegenaan moesten gaan liggen. Daar lagen we dan, met twintig man tegen die rots aan omhoog te kijken. Het was wel erg gaaf, want het was een mooie grote rots. Bovenin zat een groot gat, en als je op een bepaalde manier keek, zag je dat dat het oog van de adelaar was. Toen moest iedereen zijn naam en afkomst vertellen. Dat was wel grappig om even te horen. De meesten kwamen uit Europa. 1 jongen uit Taiwan, en nog een paar uit Amerika. Hartstikke leuk.

Na ongeveer 4 uur, een uur langer dan gepland, waren we weer terug op de camping. We vonden het allemaal een hartstikke leuke tocht maar zaten onder het rode zand! Ellen en ik zijn toen meteen gaan zwemmen en Sjaan heeft even gedouched. Lieke kwam later ook nog het zwembad in.

Lekker met zijn allen gechillt op de camping, we waren erg moe dus dat was hartstikke fijn. Ellen lag buiten even bij te komen en de rest zat in de camper. Ineens zegt Sjaan: Lieke, is dat niet Maud? En ja, het schijnt dat een klasgenootje van Lieke 3 campers naast ons op de campground staat! En ze wisten niet eens van elkaar dat ze allebei naar Amerika gingen, laat staan dit gedeelte, laat staan deze campground, laat staan deze datum! Dat is toch wel héél erg toevallig. Lieke is nu met Maud aan het spelen, Sjaan en Ellen zijn aan het borrelen met Mauds ouders. Ik pas op de camper en ga nu lekker verder lezen in mijn boek. Het was een leuke dag, maar we kunnen allemaal niet wachten om morgen eindelijk de Grand Canyon te zien.

Kussies.

Ps: we proberen zo snel mogelijk veel foto's erop te zetten, maar dit duurt heel lang en soms mogen we al blij zijn als het stukje erop staat! Maar we doen ons best!! x