Dag 20 - 21 juli

Dag 20 - 21 juli - San Diego

American Tokkies

15:15 lokale tijd - camping

Zo, waar we nou weer zitten, ik weet niet hoe we het geregeld hebben! Maar ja, ik zal van voor af aan beginnen. Vanochtend vertrokken we, na een duik in het privézwembad en een douche in ons privétoiletgebouw, aan onze reis naar San Diego. De reis was een beetje bizar. We hebben maar 4 uur ofzo in de auto gezeten, en heel veel verschillende soorten omgeving gezien. Het begon met het gewone hete savanne-achtige landschap met cactussen. Op een gegeven moment veranderde het langzaam in een echte woestijn (ja, zandvlaktes zonder planten). Dit was maar voor een klein stukje. Op een gegeven moment moesten we stoppen bij een soort douanecontrole, aangezien we dichtbij de mexicaanse grens zaten. Het enige wat de meneer aan ons vroeg was: Heeft u planten of fruit bij u? Wij zeiden ja, want we hadden nectarines, tomaten en mango's bij ons. Vervolgens kwam de man de camper in en nam onze mango's in! Op de vraag, waarom de mango's en niet de tomaten, antwoordde hij dat onze tomaten uit Las Vegas kwamen en de Mango's uit Mexico. Uhm... logisch? Helaas waren onze mango's nog niet rijp genoeg om daar op te eten, dus moesten we ze inleveren. 5 dollar verspild L. Maar ja we zetten ons snel over de teleurstelling heen en reden weer door. We aten nog even een ijsje bij het benzinestation waar we tankten en gingen de weg weer op. Even later was er nog zo'n douanepoortje, maar we mochten doorrijden. Kennelijk waren we niet genoeg verdacht om ons te controleren! Rechts zagen we grote honden langs auto's zoeken naar drugs. We reden door en langzaamaan begonnen er steeds meer bergen, eerder heuvels, te verschijnen. En toen we dachten dat we alle verschillende soorten landschap hadden gehad, begon er nu langzaam een stad te vormen. Dit hield aan totdat we in een echte amerikaanse stad reden, met palmbomen links en rechts, villa's met zwembaden in de achtertuin, wegmotels en die eeuwige lange wegen met een gele streep in het midden. En natuurlijk de groene bordjes die nu San Diego aangaven. Heerlijk om te weten dat je echt midden in California zit. Californië geeft voor mij persoonlijk toch wel meer een amerikaans gevoel als je het hebt over de steden. We hadden bij de grand Canyon van een paar mensen die in San Diego woonden te horen gekregen dat Campland on the Bay een geweldige camping was, aan het strand. Dus we reden ernaartoe en het zag er veelbelovend uit. We hadden al gereserveerd, volgens die vrouw een plek áán het strand!

En hier staan we dan, heel dicht op allemaal campers en caravans met partytenten, onze buren lijken een beetje op Tiny en Lau maar dan wat dikker en niet zo luidruchtig. Er is inderdaad een strand, ongeveer 3 meter breed. Het is meer een bay. En ja, het is hier nu 19 graden zonder zon dus echt bakken zit er niet in. Maar we zitten wel heerlijk met een megamuffin te genieten van het niet rijden en het uitzicht op de stad. Ik citeer nu letterlijk wat ik nu te horen krijg van Ellen: ‘wat is het hier afschuwelijk'. Kom op mam, een beetje optimistich blijven, we zitten wel in AMERIKA! En morgen gaan we naar Seaworld, iets waar we ons al lang op verheugen! X

update: ik heb net een filmpje op youtube gezet van de helicopter vlucht. De kwaliteit is niet supergoed en het was heel moeilijk te filmen maar ik ga er binnenkort nog meer op zetten!http://www.youtube.com/watch?v=Efu2qWRXYaY

Dag 19 - 20 juli

Dag 19 - 20 juli - Yuma

7 uur in de auto, 3 uur in het zwembad.

20:00 lokale tijd - camping

Heehallo iedereen, gewijzigde plannen: weer een stukje van Anne. Lieke heeft even geen zin om te schrijven, dus doe ik het weer! Bedankt voor al jullie leuke reacties. Even als reacties op de reacties, Ellen is heel stoer geweest met de helicoptervlucht. Ze zat naast me en heeft maar 2 keer gegild toen we een scherpe bocht maken. Ze hield weliswaar de hele tijd de stoel voor zich vast, maar heeft net als de rest heerlijk genoten van de vlucht en ik ben trots op mijn moedertje!

Even over vandaag. We vertrokken lekker vroeg, want we hadden veel reisuren voor de boeg. De bedoeling is namelijk dat we morgen in San Diego aankomen, wat ons 10 reisuren kost. We besloten er vandaag 7 te rijden langs de mexicaanse grens en een campground te zoeken in Yuma. Morgen rijden we er nog 3 en dan kunnen we lekker op de strandcamping chillen.

Dus vandaag lekker lang gereden, af en toe ergens gestopt om de benen te strekken en wat te eten. Na 5/6 uur kregen we het toch wel erg heet, en ja hoor, we waren het hete klimaat weer ingereden, en aangezien we omhoog reden konden we de airco niet aan doen, anders zou de motor oververhit raken en dat wilden we natuurlijk niet, dus dat was wel heet! Maar niks aan te doen, gewoon verder rijden. Onderweg zagen we veel cactussen, échte cactussen die je in strips altijd getekend ziet. Heel leuk om in het echt te zien, het waren er ook heel erg veel. Toen was het tijd om een RV-park te zoeken, nou, daar waren er genoeg van in Yuma! Erg veel RV-parks, maar een aantal waren 55+ zagen we al van een afstandje, en we vonden het zielig om Ellen daar alleen achter te laten. Toen zagen we een campground die er tropisch en erg leuk uit zag. We parkeerden en liepen de receptie binnen: helemaal stil en helemaal niemand. Dus Sjaan en Ellen belden, en toen werd er gezegd dat er iemand, genaamd Betty, zou komen. En ja hoor, 10 minuten later kwam Betty, ver in de 60, ons inchecken. Ze was hartstikke aardig en zei dat we bijna de enige waren op de campground. Het bestond voornamelijk uit huisjes en werd 's winters druk bezocht. We vonden het prima, betaalden en zetten de camper neer. Meteen het zwembad ingedoken, waar we geen hoge verwachtingen van hadden maar wat een heel leuk zwembad was! En we hadden hem voor ons vieren. Aangezien dit ook wel iets met een ouderencampground zou zijn, because of the bingozaal en alles, lagen er ook veel buizen en watergewichtjes waar we ons 2 uur prima mee hebben vermaakt. Heerlijk afkoelend, want het was zó heet! Daarna hebben Lieke en ik in de bibliotheek nog even lekker op internet gezeten. Wel aparte boeken hadden ze daar. Een voorbeeld: What Drugs you can use when you are 50+. Haha, daar hebben we ons wel mee vermaakt. Nu zitten we in de camper met de airco heel hard aan en we gaan zo eten. Morgen lekker bakken op het strand!xx

Dag 18 - 19 juli

Dag 18 - 19 juli - Grand Canyon

Up in the air.

08:52 lokale tijd - parkeerterrein

Lieke en ik zitten nu in de camper, Sjaan is een camping aan het reserveren en Ellen is boodschappen doen. We staan op het parkeerterrein van Desert View, een uitzichtpunt hier bij de Grand Canyon. De camping is goed bevallen, helaas geen frisse douche gehad vanochtend, maar wel genoten van een prachtige sterrenhemel. We gaan zo, als de moeders terug zijn, naar het plekje waar we met de helicopter op gaan stijgen. Ziektepilletje ingenomen, en nu de camera nog even leeg maken. Hopen dat we vanavond wifi hebben, dan kunnen we alle foto's op de reisblog zetten! We hebben er superveel zin in, spannend!

16:09 lokale tijd - parkeerterrein

Ik zit nu in de camper. Sjaan, Lieke en Ellen doen boodschappen. Wat was dit een geweldige dag, niet normaal. We reden naar het plaatsje waar we met de helicopter zouden vertrekken, met papillon Grand Canyon Helicopters. We werden gewogen omdat het belangrijk was dat de plaatsen goed verdeeld werden, anders was de helicopter in balans. Op de vraag: hoeveel mensen gaan er in één helicopter, kregen we als antwoord 6 en dat ze hun best gingen doen om ons niet op te hoeven splitsen. Het was half 11 en we mochten een ruimte in waar we een veiligheidsvideo kregen te zien, wat te doen in geval van nood en alles. Als bewijs dat we de video hadden gezien kregen we een sticker op ons shirt geplakt. Als je deze niet had, mocht je de helicopter niet in. Toen moesten we wachten tot we geroepen zouden worden om aan de vlucht te beginnen. Er zaten heel veel mensen te wachten, dus we vreesden voor het ergste. Maar een kwartiertje later werden we al geroepen en moesten we bij een poortje gaan staan. We kregen gele reddingsvesten, die ze als een buideltasje om je middel vast maakten. We berreiden ons voor, maar op dat moment werden we teruggeroepen. Anne and Ellen? Hoorden we, dus ik zei: here! Toen kregen we te horen dat er problemen waren met het verdelen van het gewicht, en dat we op moesten splitsen. Als we dit écht niet wilden, konden we een vlucht krijgen om 10 voor 2. Dit vonden we eigenlijk een beetje oneerlijk, al snapten we wel dat ze niet het risico wilden nemen om ons zo de lucht in te sturen. Dus we besloten dat Ellen en ik inderdaad een ander toestel zouden nemen. Sjaan en Lieke werden naar de helicopter geroepen, samen met een ander nederlands gezin van 4 personen. Ellen en ik werden op dat moment met een shuttlebus naar een ander ‘vliegveld' gebracht 10 minuutjes verderop. Er werd een foto van Sjaan en Lieke gemaakt, ze stapten in en vlogen weg. Intussen waren Ellen en ik nog aan het wachten op het andere vliegveld. We hadden eigenlijk een helicopter om kwart voor 11, maar uiteindelijk stapten ook wij dan om 10 voor half 12 de helicopter in. We kregen grote koptelefoons met microfoons om, en we maakten de ingewikkelde, grote gordel vast. We zaten met een Deens gezin van vier personen, ellen en ik zaten achterin aan de rechterkant. Het was een mooie brede helicopter met grote ramen, waardoor je alles kon zien. We stegen op en reden de eerste 3 minuten alleen over bos. Terwijl we dat deden stelde de piloot zich voor en vertelde wat de bedoeling was. Toen stopte hij met praten en kreeg je een dramatisch muziekje te horen, wat eerlijk gezegd wel de ervaring een stuk leuker maakte. En ineens hield het bos op en een grote afgrond werd zichtbaar: The Grand Canyon. En vanuit een helicopter, is het op geen manier te vergelijken met vanuit een uitzichttorentje of iets dergelijks. Het was prachtig en je kon heel ver kijken. Eerst vlogen we er nog even overheen, maar al gauw zakten we een stukje onder the Rim. Het was net alsof je een film zag, alleen het was echt. Bijna niet te geloven dat het echt was, zo groot en zo indrukwekkend was het. Af en toe zakten we door een windstoot een beetje omlaag of omhoog, maar dat maakte het wel spannend. Soms leek het net alsof we tegen een rotswand aan zouden vliegen, alleen dan maakte de piloot een mooie scherpe bocht naar rechtsboven en kwam het allemaal goed. Het was a experience of a lifetime! Echt, als je naar de Grand Canyon gaat, vergeet dat het veel kost om zo'n vlucht te maken, en doe het. Want het voegt heel veel toe. Het is een van de mooiste dingen die we ooit in ons leven hebben gezien. Na een half uur, wat als 5 minuten voelde, waren we al weer bijna geland. We vlogen steeds later en voor we het wisten stonden we weer op de grond. Wauw, dat was dan waar we zolang naartoe keken. We kochten allemaal de foto van ons, die vóór de vlucht was gemaakt. Ellen en ik werden met de shuttle teruggebracht naar de andere airport, waar we enthousiast onze ervaringen hebben uitgewisseld. We hebben precies dezelfde route gevlogen, dus het is leuk om naar elkaars verhalen te luisteren. Sleutelhangers gekocht en met de camper regelrecht naar de Mcdonald's gegaan. Hoppa, lekker menuutje erin gegooid, van vliegen wordt je moe! 1 uur 's middags vertrokken we bij de Mc en reden we door naar de camping. 10 minuten later zagen we een hert op de weg, die naar de zijkant rende waar allemaal elanden en herten stonden! Heel bijzonder! Verder gereden en toen dus naar deze winkel gegaan. We zijn inmiddels al begonnen met rijden, een stukje over the famous Route 66. Hartstikke leuk al die oude western restaurantjes en souvenirwinkeltjes. Maar nu heb ik toch ook wel zin om een duik te nemen in het zwembad. Over 5 minuten zijn we waarschijnlijk bij de camping.

20:20 lokale tijd - camping

We kwamen al snel aan op de camping en zijn hier lekker onze gang gegaan. Gelezen, even op internet gezeten enzo. Lieke en ik zijn nog gaan hardlopen, de eerste keer dat de temperatuur een beetje draaglijk is voor amerikaanse begrippen (benauwd!). We hebben rond 8 uur gegeten met wat kippies en broodjes kruidenboter. Het is al donker want het is erg bewolkt. Heel ver weg regent het heel hard, dat zie je aan de uitgelopen wolken. We kunnen de hele avond genieten van een spectaculaire bliksemschichtenshow. Het is echt prachtig, je ziet de lichtblauwe flitsen naar beneden duiken, soms wel drie achter elkaar. Het is nu heerlijk fris en we vinden het lekker om hier even af te koelen. Morgen een stukje van Lieke over de reisdag! xx

Dag 17 - 18 juli

Dag 17 - 18 juli - Grand Canyon

Mensen zijn zó klein.

20:20 lokale tijd in Arizona, zelfde tijd als CA. - Camping

Hello everybody. We stonden vanochtend niet gek vroeg op, lekker even ‘uitgeslapen'. Nadat we even gedouched hadden en ik nog een duik in het zwembad had genomen, vertrokken we kwart voor elf, Utah'nse tijd, richting de Grand Canyon. Terwijl we nog een laatste keer genoten van het uitzicht op Monument Valley, wat ons zeer goed is bevallen, gingen we de weg op richting de Grand Canyon. De weg hiernaartoe was zoals gewoonlijk hartstikke mooi. We genoten van de bergen en monumenten van Navajo's in de verte. Rond half 1 Utah'nse tijd kwamen we aan bij een t-splitsing met het bord: Grand Canyon. South Rim to the left, North Rim to the right. We sloegen linksaf en zagen meteen weer van die kleine kraampjes waar Navajo's sieraden stonden te verkopen. Ookal wisten we van binnen al dat het weer hetzelfde zou zijn als de andere kraampjes, toch gingen we er even naartoe om ook even de benen te strekken. Daar zijn we trouwens heel erg geslaagd: Ellen en Sjaan hebben armbandjes gekocht, Lieke en ik armbandjes voor onszelf en voor onze vriendinnen en ook nog oorbellen, en ik nog een ring. Heel leuk. We reden verder. Weer genoten we van het uitzicht en zagen al snel een mooi uitzichtpunt dat een voorproefje was op de Grand Canyon. Het heette: Little Colorado River, Navajo Tribal Ark. We betaalden twee dollar om met z'n vieren het parkeerterrein op te mogen, waar ook veel tentjes met Navajosieraden stonden. We begonnen met het uitzicht. Het was een relatief kleine Canyon, maar nog steeds heel groot. Heel leuk om te zien, vooral met het vooruitzicht dat de echte Grand Canyon nog veeeeeeel groter zou zijn. Bij de kraampjes hebben we nog even gekeken maar geen bijzondere dingen gezien.

We stapten de camper in met de gedachte om een mcdonald's te vinden, maar stiekem wisten Sjaan en Ellen al dat die niet meer zou komen. We zaten nu midden in de natuur. Geen bereik, niks. Eigenlijk wel fijn (voor een dagje, niet meer hoor!). We reden nog een paar uurtjes door en kwamen uiteindelijk aan bij het bord van Grand Canyon National Park. De traditie voortzettend deze vakantie hebben we daar even een foto gemaakt. We kwamen een bordje tegen waar op stond dat the fire danger very high was. We hebben eigenlijk twee nachten gereserveerd op een camping een uur rijden hiervandaan, maar we zagen dat er nog plek was in the Desert View Campground, in Grand Canyon National Park, 10 minuten lopen van de Grand Canyon af. Dat vonden we ideaal en we reserveerden snel een plekkie, aangezien we wisten dat het bijzonder was dat er nog een paar plekjes waren. Daarna gingen we naar het parkeerterrein en liepen we naar het eerste uitzichtpunt. Vanaf het moment dat je de Grand Canyon in kijkt, na 2 jaar voorbereiding, foto's bekijken, filmpjes bekijken en ervaringen te lezen, snap je dat wat je ziet niet op beeld of papier is te brengen. Doordat er een bosbrand was bij the North Rim was het af en toe een beetje wazig, maar we konden alles zien en het gaf wel een magisch gevoel. We keken onze ogen uit en maakten heel veel foto's. Al moesten we meer bezig zijn met de foto's in onze hoofden op te slaan, aangezien dat de enige manier is waarop je écht kan weten wat het is: door het zélf te zien.

We lunchten laat bij de snackbar met frietjes en een hamburger, waardoor we zo vol zaten dat ik nu (bijna 9 uur) nog steeds geen honger meer heb. We hebben nog niet eens avond gegeten. Toen zijn we nog met de camper naar een paar punten gereden waar je van een nog mooier uitzicht kon genieten, hier hebben we ook nog best lang over gedaan. Hartstikke leuk allemaal, wel vermoeiend! We reden met de camper naar de campground, waar we 10 voor half 7 waren. Om kwart voor 7 zijn we naar de Grand Canyon gelopen om de Sunset te bewonderen. En dat was misschien wel een van de beste keuzes van de vakantie. Het feit dat we op een campground zitten zonder hook-up, geen bereik, geen electriciteit, geen internet en geen douches, geeft ons wel de mogelijkheid om in 10 minuten naar de Rim te lopen en de Sunset te bewonderen. Hier hebben we tot kwart voor 8 genoten van de zon, achter de bergen zakkend, de Canyons rood kleurend. Prachtig, zoiets vergeet je niet snel en ik weet nu al dat ik dit later met mijn kinderen ook ga doen. Na wat foto's gemaakt te hebben, hebben we in het winkeltje nog een boek over de Grand Canyon en een sleutelhanger gekocht. 's Middags hadden Sjaan en Lieke al een mooie trui van de Grand Canyon gekocht. Nu zitten we na te genieten met een colaatje en een biertje voor de mama's. Het is eindelijk heerlijk wat frisser, na zo'n hete middag. We bereiden ons voor op de helicoptervlucht morgen waar we stiekem allemaal wel een beetje zenuwachtig voor zijn. Hebben 3x gecheckt of we de tijd weer goed hadden gezet (is het nou half 5 of half 6? Maar het was weer een uur vroeger dan bij Monument Valley), want we willen de vlucht of course niet missen! Morgen dus een verslag over Seal, flying in the Canyon! Later, Folks!

Dag 16 - 17 juli

Dag 16 - 17 juli - Monument Valley

Vannacht zullen we nóg op en neer gaan.

16:37 lokale tijd in Utah, 1 uur later dan CA. - Camping

Hallo lieve iedereen, vandaag was helemaal top. We stonden vroeg (heel vroeg) op, omdat we vandaag iets bijzonders gingen doen. We gingen met een jeep door Monument Valley rijden. We moesten om half 9 klaar staan bij de receptie, en ellen moest om kwart over 8 nog even inschrijven dat we meegingen. Erg vermoeiend, aangezien we nog steeds aan de Californië tijd gewend zijn. Het voelde dus alsof we om half 7 op moesten staan. Lekker! Maar we hadden het ervoor over. We gingen met 20 mensen, de jeep had een groot open gedeelte met bankjes waar we allemaal konden zitten. Achterin de jeep zat een grote jerrycan met ijskoud water, hartstikke fijn! Nadat we bij een andere campground nog wat mensen op hadden gehaald, reden we niet meteen het national park in. Eerst stopten we bij een echte Navajohut, gemaakt van dikke takken en klei en modder. Daar binnen zat een indianenvrouwtje. Onze vrouwelijke indianen chauffeur, tevens onze gids, begon de handelingen van de Navajostammen te vertellen en het oude vrouwtje deed ze voor. Je zag meteen dat ze het van jongs af aan al kon, zo handig was ze erin. Touw maken, kleden weven, hartstikke leuk. Toen ze voor een vrijwilliger met lange haren vroeg om voor te doen hoe Navajomeisjes hun haren altijd dragen, wist ik dat het mijn beurt was. Lieke, een ander meisje en ik waren namelijk de enige met lange haren, en ik was de enige die ze los had. Eerst kamde het vrouwtje mijn haren met een klein bosje takken (het zal vast iets anders zijn geweest, maar zo kwam het op ons over). Toen mocht ik een kleur uitzoeken (roze) en heeft ze mijn haar binnen een paar minuten in een mooi knotje gemaakt. Hartstikke leuk om mee te maken, en handig, want in die Jeep was het daarna bijhoorlijk winderig.

We reden nu het national park in. Natuurlijk kampeerden we al tussen wat rotsen van de Valley, dus we hadden ze al van dichtbij gezien. Maar het was echt vet om het zo te zien vanuit een jeep, waar toeristen niet mochten komen. Het was een grote woestijngrond met ver uit elkaar, hele grote rotsen. Af en toe stopte de jeep en konden we even foto's nemen en navajo's sieradententjes bezoeken (die allemaal weer precies hetzelfde verkochten). Hier hebben Sjaan en Ellen allebei een leuk armbandje gekocht. De Navajo indianen hebben vroeger de rotsen allemaal namen gegeven. Zo heette er een bijvoorbeeld de medicijnman, aangezien de zijkant van de rots op een medicijnman lijkt. Zo had je ook nog de slapende draak (deze was erg leuk verzonnen, want je zag het er ook echt in!), de kat, de drie zussen en de adelaar. We begrepen trouwens al vanaf de eerste mijl die we in het park reden dat deze paden niet voor toeristen waren. De weg zat vol kuilen en hobbels en de helft bestond uit zand. Gelukkig zat er goede vering in de bankjes in de jeep, anders hadden we niet gelachen! Lieke en ik hadden vanochtend een reispilletje genomen, en dat is maar goed ook. Het leek net alsof je je met storm op zee bevond. Maar dat maakte het alleen maar hartstikke leuk, en deed je realiseren dat je hier echt niet zomaar kwam. We stapten nog bij een paar punten uit om foto's te maken. Tijdens de reis vertelde de vrouwelijke Indianen chauffeur nog wat interessante (?) verhalen. Dat vraagtekentje schrijf ik omdat het heel vaak bijna niet te verstaan was. Maar het maakte de sfeer wel leuk. We waren ook nog bij een rots gestopt die ‘the eagle' heette. De rots liep schuin naar boven en we kregen van de chauffeur te horen dat we er tegenaan moesten gaan liggen. Daar lagen we dan, met twintig man tegen die rots aan omhoog te kijken. Het was wel erg gaaf, want het was een mooie grote rots. Bovenin zat een groot gat, en als je op een bepaalde manier keek, zag je dat dat het oog van de adelaar was. Toen moest iedereen zijn naam en afkomst vertellen. Dat was wel grappig om even te horen. De meesten kwamen uit Europa. 1 jongen uit Taiwan, en nog een paar uit Amerika. Hartstikke leuk.

Na ongeveer 4 uur, een uur langer dan gepland, waren we weer terug op de camping. We vonden het allemaal een hartstikke leuke tocht maar zaten onder het rode zand! Ellen en ik zijn toen meteen gaan zwemmen en Sjaan heeft even gedouched. Lieke kwam later ook nog het zwembad in.

Lekker met zijn allen gechillt op de camping, we waren erg moe dus dat was hartstikke fijn. Ellen lag buiten even bij te komen en de rest zat in de camper. Ineens zegt Sjaan: Lieke, is dat niet Maud? En ja, het schijnt dat een klasgenootje van Lieke 3 campers naast ons op de campground staat! En ze wisten niet eens van elkaar dat ze allebei naar Amerika gingen, laat staan dit gedeelte, laat staan deze campground, laat staan deze datum! Dat is toch wel héél erg toevallig. Lieke is nu met Maud aan het spelen, Sjaan en Ellen zijn aan het borrelen met Mauds ouders. Ik pas op de camper en ga nu lekker verder lezen in mijn boek. Het was een leuke dag, maar we kunnen allemaal niet wachten om morgen eindelijk de Grand Canyon te zien.

Kussies.

Ps: we proberen zo snel mogelijk veel foto's erop te zetten, maar dit duurt heel lang en soms mogen we al blij zijn als het stukje erop staat! Maar we doen ons best!! x

Dag 15 - 16 juli

Dag 15 - 16 juli - Monument Valley

Arizona,Utah of Nevada!?

17:50 lokale tijd in Utah, 1 uur later dan CA. - Camping

Haai lieve iedereen,

We zijn superblij met de leuke reacties die we krijgen. Het is heel leuk om te lezen dat we gevolgd worden vanuit Nederland! We genieten heel erg van de reis! Vandaag hadden we een typisch reisdagje. We begonnen met boodschappen doen in de grote wal mart. Daarna reden we door, paar uurtjes in de auto gezeten. We stopten bij Navajo National Monument. Dit is een grote holte in een rots, waar vroeger hele dorpjes in zijn gebouwd. We liepen een kwartiertje naar een uitkijkpunt, waarvandaan je met een verrekijker het dorpje kon bekijken. Het was een mooi uitzicht, het dorpje was niet heel groot. De huizen waren ongeveer 2,5 bij 2,5 meter, als het niet kleiner is, en ongeveer een meter hoog. En daarvan waren er dan heel veel naast, boven, onder elkaar tegen de rotswand aangemaakt. Wel leuk om te zien. Toen zijn we weer naar boven gelopen en de camper ingegaan. Lekker gelunched met stukjes kip die we bij de Wal Mart hadden gekocht. We reden door en na nog een uurtje rijden zagen we de grote rode rotsen vanuit het niets opdoemen, aangezien we naar Monument Valley reden. Hartstikke mooi gezicht! We willen morgen een rit door Monument Valley maken met een Jeep onder leiding van een echte indiaan, dus besloten we langs onze campground te rijden en eerst in het NP zelf die rit te reserveren. Maar om binnen te komen kon je de National Park Pass niet gebruiken, en we mochten niet zonder te betalen naar binnen om alleen even te reserveren. Toen dus maar naar de camping gegaan. Hier worden we door indianen ingechekt en alles, en wat ons op valt is dat de mensen een stuk minder aardig zijn dan de andere amerikanen. Alsof ze hier in Utah ineens een heel andere kijk hebben op alles. Maar dat maakt niet uit, we gaan het hartstikke leuk hebben morgen. De campground is trouwens hartstikke mooi, we staan tussen een paar grote rotsen. Hartstikke leuk allemaal.

Nog wat leuks: Sjaan heeft vanochtend het helicopterbedrijf gebeld, en ze heeft gezorgd dat we maandagochtend een vlucht gaan maken door de Grand Canyon! Dit was het oorspronkelijke plan al, maar ik was toch stiekem bang dat het niet door zou gaan. Maar we hebben gereserveerd, het staat vast dat we het gaan doen (Ellen kan er nu niet meer onderuit komen J). I'm looking forward to it!!xx

Dag 14 - 15 juli

Dag 14 - 15 juli - Lake Powell

2 km breedte volgens Ellen, 150 meter volgens Sjaan en mij.

19:05 lokale tijd - Camping

Hee lieve allemaal. Vandaag hadden we weer een reisdag voor de boeg, al zou het een reis zijn met een mooie tussenstop. Dus na wat gemopper waren ook Lieke en ik eindelijk ons bed uit en konden we vertrekken. We reden Bryce canyon uit en al gauw zagen we wel de mooie rotsen van de Red canyon. De weg bestond uit rode heuvels, door ons: kootwijkerzand in het rood genaamd. Ook zag je grote rotsen die uit de grond kwamen, een mooi gezicht. Onze eindbestemming was Lake Powell, maar Sjaan wist dat als we de highway 89 onderlangs namen, we bij twee hele gave bruggen aan zouden komen die hoog over een grote Canyon (kloof) gebouwd waren. En dat was geen mislukt project: alleen die weg was al prachtig. We zijn nog even gestopt op een soort uitkijkpunt, en zagen in de verste verte hartstikke mooie bergen. Heel leuk dat we deze weg hadden genomen dus, en dan hadden we nog niet eens de Navajo bruggen gezien.

we hadden ook nog geluk om een paar condors (grote roofvogels) te zien. Wat grappig was is dat heel vaak langs de weg indianen sieraden verkochten. Helaas was in elk tentje precíes hetzelfde te vinden, hoeveel mijlen er ook tussen zaten, en was het niet heel goedkoop. We hebben dus ook niks gekocht.

we reden verder en kwamen uit bij de bruggen, die Sjaan wat groter had verwacht. Maar desondanks was het hartstikke leuk om er even op te lopen. Hadden we toch niet willen missen. Een foto vanaf de brug komt snel.

Toen zijn we doorgereden naar onze eindbestemming, Lake Powell. Eerst even er langs gereden, wat al veel indruk maakte. Bij de camping ingecheckt en toen met de camper naar Lake Powell. Een groot meer met prachtige rotsen eromheen. Natuurlijk wilden we hier even zwemmen, en we hebben toen allemaal een duik genomen en even gebadderd in het lekkere koude (vieze?) meer.

Nu zitten we lekker op de camping en gaan we voor het eerst Hollands en gezond eten eten! Namelijk aardappelen, een vleesje en boontjes. Nou ik ga ervandoor, morgen gaan we naar de Grand Canyon rijden! Zin in! xx

Dag 13 - 14 juli

Dag 13 - 14 juli - Bryce Canyon, Arizona

Colaflesjes met een witte bovenkant

18:45 lokale tijd in Arizona, 17:45 lokale tijd in Californië - Camping

Hallo lieve volgers! Vandaag was een superleuke dag. We staan op een campground waar je een half uur moet lopen om te douchen, dus we zijn lekker gaan ontbijten en meteen weggegaan. Met onze natuurparken pas konden we weer gratis met de shuttlenbus, die ons naar Bryce Canyon NP bracht. Er waren verschillende punten waar de shuttle je naartoe kon brengen, we besloten om ons bij het Bryce punt af te laten zetten. De reis naar dit punt bracht ons geen wijsheid, het enige wat we zagen waren bomen zoals je ze in de Ardennen ziet. Geen rode rotsen. Sjaan en ik maakten ons wat zorgen, maar op het moment dat we over het randje van Bryce point keken bleek dat dat voor niks was geweest. Wat we zagen was niet te beschrijven. Toch zal ik het proberen. Overal grote rode rotsen die uit de grond kwamen steken. Een prachtig gezicht. Nog veel bomen tussendoor, een echt waanzinnig uitzicht. En dan hadden we nog niet eens een wandeling gemaakt.

We gingen ook nog naar een ander punt, namelijk het inspiration point. Een stijl paadje naar dit punt kwam uit bij een relatief klein plateau, hoog in de canyon. En wát een uitzicht hadden we daar. Het was het mooist van wat we tot nu toe hadden gezien.

Toen zijn we even naar het winkeltje gegaan en daar hebben we lekker gelunched. Toen gingen we naar Sunrise point, waarvandaan we een trail gingen wandelen. We hadden van vrienden gehoord dat de trail heel gaaf was. We begonnen aan de dalende wandeling, waar op een gegeven moment een t-splitsing was. Rechts was de wandeling die wij wilden doen, links een andere. Die van ons was helaas gesloten wegens vallende rotsen (fijn!), dus deden we de andere: de Queens Garden Trail. En wat hebben we daar veel geluk meegehad. Al snel begaven we ons tussen alle grote rotsen, en je voelde je meteen heel klein. Het begon met een zichzaggend pad tussen twee enorme rotsen.

Al snel zagen we ook de twee ‘bridges', die rotsen met elkaar verbonden.

We gingen verder met de hike, en na een uurtje/anderhalf uurtje begon het stijgende gedeelte. Ook dit was erg mooi en behalve de tientallen groundsquirrels zagen we ook een of twee roofvogels. Het mooie aan natuurparken is dat je je echt midden in de natuurwonderen kan begeven. Hier zie je Sjaan die tussen twee rotsen staat (dit was gewoon het pad!)

Uiteindelijk hebben we er ongeveer 2/3 uur over gedaan, en toen vonden we het ook wel weer mooi geweest met het wandelen (pijnlijke knieën van het dalen, pijnlijke kuiten van het stijgen). Langs de rand zijn we terug gewandeld naar het busstation, waar we onderweg ook nog een foto met z'n viertjes hebben gemaakt.

De shuttle bracht ons terug naar de camping. Onderweg zagen we een hert in de bosjes, en later nog een die de weg overstak. Leuk om te zien. Vervolgens zijn Lieke en ik lekker gaan zwemmen en Sjaan en Ellen hebben met nog wat campings gebeld. Ik mis Las Vegas, maar de Bryce Canyon heeft het weer helemaal goed gemaakt. Morgen zetten we onze reis door naar Lake Powell. See you there!

ps: titelverklaring: sommige rotsen die uitstaken, hadden een rode onderkant en witte bovenkant. en óók nog eens de vorm van een megacolaflesje! daarom dus! x